Gisteren maakte een kennis uit Antwerpen zich eventjes boos: « maar die Kerk van jouw pleegt maatschappelijk zelfmoord. Na alle pedoschandalen, nu nog Michelle Martin ontvangen! Zijn jullie echt gek geworden? »
Eerlijke vraag, eerlijke aantwoord: Ik spreek me niet uit over de gerechtelijke beslissing om haar vorwaardig vrij te laten, maar de lef van die oude nonnen uit Malonne maakt me echt fier christen te zijn. Michelle Martin ontvangen was zeker niet « voorzichtig », maar wel grondig evangelisch. Daarom, volle respect voor de columns vandaag verschenen in « De Standaard » en « Het Laatste Nieuws »:
In « De Standaard » (p.2) schrijft Bart Sturtewagen « Bittere dag »: » Dat Michelle Martin op een dag weer, zij het voorwaardelijk, vrij zou komen, staat al vast sinds haar veroordeling tot 30 jaar opsluiting. Die dag is er nu. Het is een bittere dag die ondraaglijke, onverwerkte pijn naar boven brengt. Het is een dag van walging en woede over de onuitwisbaarheid van gruwelijke misdaden. Zestien jaar zijn kennelijk niet voldoende geweest om de wonden van de zaak-Dutroux te laten helen. In die zestien jaar had meer kunnen en moeten gebeuren om het maatschappelijk genezingsproces sterker te doen vorderen. Tenminste had de bevolking er beter van moeten worden doordrongen dat ook lange gevangenisstraffen eindigen met een vrijlating. Ook van iemand wiens daden door geen enkele straf kunnen worden uitgewist. Ook van iemand wiens schuld te groot is om te kunnen worden vergeven. Ook van iemand die alle rechten op begrip of medeleven heeft verbeurd. Dat er in onze samenleving nog een instelling, in dit geval een kloosterorde, kan worden gevonden die ondanks die schuldenlast bereid is om een uitgestotene op te vangen die nooit meer een plaats in de wereld kan vinden, zou ons ondanks alles tevreden moeten stemmen. De taak die de zusters clarissen op zich nemen, is even pijnlijk als indrukwekkend. Zij verdienen de hoon niet die hen te beurt valt. Ook wie het met hun beslissing niet eens kan zijn, zou er respect voor moeten opbrengen. Deze hartverscheurende zaak maakt duidelijk waarom we zoiets als recht nodig hebben (…) ».
In « Het Laatste Nieuws » (p.4) schrijft Luc Van Der Kelen – niet precies een pilaarbijter, maar wel een grand Monsieur « Laat nu de rust terugkeren »: « Het spel is gespeeld, de strijd is gestreden. In Malonne, bij Namen, is het klooster van de zusters clarissen een nieuwe thuis voor een vrouw die vreselijke misdaden heeft begaan en daarvoor 16 jaar heeft geboet. Ze begint aan een nieuwe fase in haar leven, maar het is de vraag welke toekomst ze nog heeft. De kans is groot dat het klooster voor haar een nieuwe cel wordt. Eén waarvan ze zelf de sleutel bezit, maar het blijft niettemin een cel. Buitenkomen, wandelen in het dorp, een winkel binnenstappen, het is voor haar een levensgroot risico. Ze zal overal herkend worden, wellicht beschimpt en misschien zelfs aangevallen. Michelle Martin mag dan vrij zijn, in feite is ze de gevangene van zichzelf. Het is tijd dat bij de zusters in Malonne de rust kan terugkeren. De zusters volgen het christelijke levenspad dat ze hebben gekozen. Ze bieden een toevluchtsoord aan iemand die geen andere plaats had om te gaan, aan een vrouw met alleen een verleden en geen toekomst. Ze verdienen daarvoor begrip en respect, geen bedreigingen. Als een klooster al moet worden afgesloten, als nonnen al bedreigd worden in een oord van vrede, waar gaat de wereld dan naartoe? Tweeduizend jaar hebben kerken en kloosters die functie vervuld (…) ».